Automobilisten zijn de helft van de tijd afgeleid

De grootste studie tot nu toe van natuurlijk rijgedrag laat zien dat automobilisten maar liefst vijftig procent van de tijd bezig zijn met activiteiten die afleiden van de rijsituatie. En dat verdubbelt de kans op ongelukken.

Een groot Amerikaans onderzoek rafelt de risicofactoren op auto-ongelukken uit elkaar. Het is deze week gepubliceerd in de Proceedings of the National Academy of Sciences (PNAS). Het unieke van de studie is dat zij geheel is gebaseerd op beelden en andere data uit auto’s die daadwerkelijk bij een ongeluk betrokken waren. 3500 Amerikanen gaven tussen 2011 en 2013 toestemming voor het ophangen van camera’s en andere sensoren in hun auto. Deze verzamelden continu gegevens over onder andere snelheid, versnelling, GPS-positie, maar ook waar de ogen tijdens het rijden naar kijken en wat mensen tijdens het rijden echt aan het doen zijn. Deze natuurlijke data maken een analyse van de risicofactoren op een auto-ongeluk betrouwbaarder dan analyses uit politierapporten of rijsimulatoren en analyses uit zelfrapportage van automobilisten.

Lees het hele artikel op de website van De Kennis van Nu.

In Memoriam voor de Wet van Moore

Vijftig jaar lang is de Wet van Moore de drijvende kracht geweest achter de ontwikkeling van computers, laptops, smartphones en tablets. Maar aan die wet komt nu officieel een einde. Dat gaat de internationale computerchipindustrie begin maart bekend maken.

Klik op onderstaande afbeelding om mijn radiobijdrage aan het Radio 1-programma De Ochtend te beluisteren of te bekijken:

Lees hier mijn artikel voor De Kennis van Nu over het einde van de Wet van Moore.

Veel meer over de Wet van Moore leest u in mijn eerdere blogpost: Alle ins en outs van de Wet van Moore.

Kunnen computers creatief zijn?

Op woensdag 10 februari sprak ik in het Radio 1-programma De Ochtend over de vraag of computers creatief kunnen zijn. Een vooruitblik op mijn lezing tijdens de LIFT-conferentie in Genève.

Beluister mijn radiobijdrage door op onderstaande afbeelding te klikken

Can computers be creative?

I am invited to give a lecture about the question "Can computers be creative?" during the LIFT-conference 2016 in Geneva (10-12 February).

BBC News calls the LIFT-conference "one of the highlights of the technophile calendar".

“Logic brings you from A to B, but imagination brings you everywhere” - Albert Einstein

Because creativity is such a vaguely defined term, the question whether computers can be creative is a philosophical rather than a scientific question. Defining creativity in a narrow way, some computers are already creative. However, if we define creativity as human creativity, in a way exhibited for example by Einstein, Picasso or Kafka, computers have some fundamental problems. In my talk I will address these problems, as well as answer the question which capabilities machines would need in order to exhibit human creativity. Finally, I will argue that we focus too much on copying human creativity and intelligence in machines and propose a more realistic, productive and creative alternative.

Can you distinguish a painting made by a robot painter from a painting made by a human painter? Do the test here.

Ons gekreukelde brein

Een gezond brein is een gekreukeld brein. Finse en Amerikaanse onderzoekers hebben met hulp van een 3D-printer laten zien waarom de buitenkant van onze hersenen er zo gekreukeld uitzien. Ze publiceerden hun resultaten deze week in Nature Physics.

Klik op de afbeelding om mijn radiobijdrage aan De Ochtend op radio1 te beluisteren:

En bekijk hier het filmpje van het experiment:

Voor De Kennis van Nu schreef ik dit artikel.

Go computer Go!

"In de westerse wereld hebben jullie schaken, maar Go is onvergelijkelijk veel subtieler en intellectueler."

Dat zijn de woorden van de beste Go-speler van de afgelopen tien jaar, de Zuid-Koreaan Sedol Lee. Maar zelfs het millennia oude Aziatische bordspel Go is niet meer veilig voor de computer. Het computerprogramma AlphaGo heeft de eer voor het eerst een menselijke professional, drievoudig Europees kampioen Fan Hui, te hebben verslagen. Het werd 5-0 voor de computer in een match van vijf wedstrijden.

Nature publiceerde op 27 januari een wetenschappelijk artikel van de hand van de ontwikkelaars van AlphaGo.

Klik op onderstaande afbeelding om mijn radiobijdrage aan Met het Oog op Morgen van woensdag 27 januari hierover te beluisteren:

Voor de website van De Ingenieur schreef ik het artikel Computer ontrafelt Go-mysterie

In NRC Handelsblad van 28 januari verscheen een ander artikel over deze doorbraak in de kunstmatige intelligentie: "Computer kraakt Go"

In 2011 schreef ik voor KIJK uitgebereid over Spelende supercomputers, die dammen, schaken, Go, of Jeopardy meester worden, inclusief een historisch overzicht van "Computer tegen Mens".

Over supercomputer Watson die de quiz Jeopardy won, schreef ik in NRC Handelsblad het artikel 'Wie is de beste quizspeler: computer of mens?'

De technieken die Watson gebruikt, worden geschikt gemaakt voor toepassingen in de gezondheidszorg, zoals ik in het artikel Dr. Watson voor De Ingenieur schreef.

Verveling is hot

Het wetenschappelijke tijdschrift Nature signaleert een opmerkelijke trend. Steeds meer psychologen en neurowetenschappers onderzoeken het fenomeen ‘verveling’. In het Radio 1-programma De Ochtend sprak ik over de wetenschap van verveling.

Beluister of bekijk het item door op onderstaande afbeelding te klikken:

Hoe scoor jij op de schaal van verveling? Test het hier.

Voor De Kennis van Nu schreef ik een artikel over hetzelfde onderwerp:

Steeds meer psychologen en neurowetenschappers onderzoeken het fenomeen ‘verveling’, zowel een risico-emotie als een potentiële bron van creativiteit.

De Duitse filosoof Arthur Schopenhauer beschreef verveling als het gevoel dat ’de tijd eindeloos duurt’. Verveling was voor hem inherent aan het menselijk bestaan, zelfs een uiting van de ultieme zinloosheid daarvan. Ook filosofen als Kierkegaard en Heidegger verdiepten zich in de verveling.

Maar waar bleven de psychologen en neurowetenschappers? Aan de ene kant is verveling als waardevol onderzoeksthema gewoon over het hoofd gezien. Angst, liefde of het puberbrein waren sexier onderwerpen. Aan de andere kant is het lastig om ‘verveling’ objectief te meten. En objectief meten is toch wat wetenschappers het liefst willen. De laatste jaren zijn echter betere instrumenten ontwikkeld om verveling toch de maat te nemen. Dankzij zulke instrumenten zijn filosofische vragen over verveling veranderd in wetenschappelijke vragen.

Lees het volledige artikel op de DKVN-website.