Boeken

Tuesday, October 16, 2018

JUST PUBLISHED: "Hallo Robot: Meet Your New Workmate and Friend"

                                 

Canbury Press just published the book "Hallo Robot: Meet Your New Workmate and Friend" that I wrote together with Nieske Vergunst. It's the English translation of the book that was published last year in Dutch.

Some fear that robots could take half of our jobs and even wipe us out. But is that really so? Hallo Robot reveals how robots see, feel, and act — and what tasks they are likely to perform in the future.

Instead of posing a threat to human beings, intelligent machines could transform our lives. Robots already make our cars and clean our homes and could soon chauffeur us, teach our children, and keep our parents company in old age.

While tackling ethical concerns head-on, Bennie Mols and Nieske Vergunst show how artificial intelligence could help the lame walk again and rescue survivors from collapsed buildings — and boost the global fight against hunger and pollution.

Welcome to a realistic, colourful view of our fast-approaching robot future.

Take a look inside the book:





You can buy the book at your local book store or via Bol.com or Amazon.com.

See here for media attention for the Dutch version.



Monday, October 15, 2018

Kietelende, musicerende en gevaarlijk rondzwaaiende robots

Robots love music en Robot Love − twee prachtige tentoonstellingen die ons via robots een spiegel voorhouden: wat onderscheidt ons van intelligente machines?

Dit artikel is in verkorte vorm verschenen in NRC Handelsblad van 12 oktober 2018



“Zijn bewegingen van hoofd en lichaam, van ogen en lippen waren zo natuurlijk en charmant, dat men volledig vergat dat daar een onbezield werktuig stond.” Dit schreef de Bredase Courant in 1883 over de ‘Androïde Klarinettist’, het magnum opus van de Nederlander Cornelis van Oeckelen, sappelend uitvinder van muziekinstrumenten. De Androïde Klarinettist blies stukken van Von Weber en Beethoven. Na afloop boog de op een middeleeuwse troubadour lijkende automaat zelfs voor voor zijn verbaasde publiek.

De manshoge Androïde Klarinettist is het pronkstuk van de tentoonstelling Robots Love Music in Museum Speelklok in Utrecht. Robots Love Music laat de evolutie zien van musicerende robots en stelt vragen over hoe menselijk robotmuzikanten kunnen zijn. Het begint met simpele automaten die maar een paar tonen spelen. Toch zijn de noten van de remake van de Mechanische Trompettist uit 1808 nauwelijks te onderscheiden van die van een menselijke trompettist.

Het voorlopige einde van de evolutie van musicerende robots is de hypermoderne robot Shimon. Shimon speelt marimba met vier armen en acht stokken. Dat doet geen mens hem na. Zijn computerbrein leerde van zo’n vijfduizend muziekstukken, van Beethoven tot de Beatles, van Miles Davis tot Lady Gaga. Hij treedt op met menselijke muzikanten, luistert naar ze en improviseert vervolgens in free jazz-stijl. Volgens zijn uitvinder luistert Shimon als een mens en improviseert hij als een machine.



Tussen alle muziek spelende automaten in duiken zo’n 250 speelgoedrobots op uit de collectie van de in 2017 overleden sterrenkundige en tv-presentator Chriet Titulaer. Gelukkig ontbreekt het ook niet aan tv-fragmenten van Titulaers tv-programma Wondere Wereld uit de jaren ’80, met een keur aan robots en gadgets.

Robots Love Music is de perfecte opwarmer voor een geheel andere tentoonstelling geïnspireerd door intelligente machines: Robot Love, te zien in de voormalige Campina Melkfabriek in Eindhoven. Waar Robots Love Music de historische dromen van ambachtslieden en ingenieurs vormgeeft, getuigt Robot Love van de grenzeloze verbeelding van moderne kunstenaars. Gesublimeerde hoop in een kietelrobotje dat je een licht erotische rugmassage geeft. Ervaar deze turingtest van de aanraking. Een paar meter verderop is de angst gestold in een loodzware industriële robotarm die doelloos rondzwaait met een stapel gewichten. Hij lijkt de controle totaal kwijt. Het tegendeel van de perfectie waarmee zijn commerciële soortgenoten auto’s in elkaar lassen.

De eeneiige kunstenaarstweeling L.A. Raeven maakte een levensechte robotkopie van henzelf: Annelies. Robot-Annelies is intens verdrietig, van top tot teen. Ze huilt, huilt en blijft maar huilen. Zelfs haar bewegende teen beweegt met treurnis. Waar commerciële robots elk rafelrandje ontberen, is deze robot één grote androïde rafelrand.

Dat we robots ook als een nieuwe levensvorm kunnen zien die in de verste verte niet op homo sapiens lijkt, laat het kunstwerk Beings zien. Tientallen sculpturen gemaakt van plastic slangen, dozen, trechters en ander afval staan rechtop naast elkaar. Hier en daar borrelen zeepbellen uit hun lichamen. Je waant je als bezoeker op een planeet van een bizar robotuniversum.

Waar robotwetenschappers in de kern de mens zoals hij nu is proberen na te bootsen, daar verkennen kunstenaars een robotwereld met in principe onbegrensde mogelijkheden. Toch ademen de meeste robotinstallaties op Robot Love vooral onze eigen diepste angsten en verlangens. Zelfs in de robot ontsnapt de mens maar moeilijk aan zichzelf.

Info
Tentoonstelling Robots Love Music, Museum Speelklok Utrecht, t/m 3 maart 2019
Tentoonstelling Robot Love, Campina Melkfabriek Eindhoven, t/m 2 december 2018

Thursday, October 11, 2018

We need more realism in communicating AI and robotics

This article was written for the blog of the World Summit AI-conference in Amsterdam (10 & 11 October 2018)

In 1965 AI-pioneer Herbert Simon predicted that “machines will be capable, within 20 years, of doing any work a man can do.” It was one of the first overpromises of AI and robots, but by far not the last.

In 2011 the IBM supercomputer Watson stunned the world by winning the tv-quiz Jeopardy, beating the two best humans of all times with a large margin. Ken Jennings, one of the two defeated humans, famously said at the end of the quiz: “I, for one, welcome our new computer overlords.” In the years that followed IBM cleverly developed the vision of revolutionising health care by using a retrained Watson to assist human doctors in making improved medical diagnoses.

This year, seven years after Watson won Jeopardy, IBM sacked two-thirds of its Watson Health division. A STAT-investigation concluded: “IBM pitched its Watson supercomputer as a revolution in cancer care. It’s nowhere close.”

The chances are high that in the long run AI really is going to improve healthcare in the way IBM envisions. However, it’s one thing to develop AI that works well on an academic lab scale. It’s a very different thing to transform that same system into a something that works well in the messy, everyday world. We see this also with the self-driving car. The self-driving car still has to overcome some unsolved fundamental problems before it can really drive us without any human intervention from A to B: driving in all types of weather, understanding what it sees in a wider context, communicating with other vehicles in order to predict their behaviour, to name a few remaining challenges.

In the everyday world, data that feed into an AI-system are often messy and biased. AI-systems also lack a lot of common sense that humans have. They can be fooled in very different ways than humans. And once a company implements an AI-system into its everyday working processes, the dynamics inside the organisation changes and new inefficiencies might arise. A surgical robot not only changes the work of the human surgeon, who does not stand any longer next to the patient. The surgical robot also changes the work of the assistants that still do stand next to the patient at the operating table. Suddenly they need some new skills to deal with the robot.

Given AI’s long history in over-promising and under-delivering − especially in the 60’s and 80’s − it would be much better for AI-developers to promise less and deliver more. Better for citizens and consumers, better for politicians and policy-makers. We should listen less to futurists that promise us a utopian future, less as well to the doom thinkers that predict that intelligent machines will take over the world. Both views are equally improbable. AI is a kind of laser-intelligence: very powerful, but in a very narrow area. By comparison, human intelligence is more like a classical light bulb: not as powerful as a laser, but illuminating a much larger area.

In communicating about AI and robots we need a lot more realism. And that’s the reason that I decided to write the book Hallo Robot − Meet Your New Workmate and Friend, together with my colleague Nieske Vergunst. The book is published this week.

For the book we interviewed the scientists and engineers who design and build robots, but also the psychologists who study the interactions between humans and robots, and the economists who work on the impact of automation on the labour market. We asked for input from professionals who use robots on a daily basis, and we spoke with people outside the field of professional robotics: from an amateur robotics enthusiast to a comedian who is fascinated by robots. Through their stories, we hope to find out how the robot works, what it can do well, what it can’t yet do, what we can expect in the near future, and how humans can use robots to make their lives better.

Humans have a lot of cognitive and physical limitations, and we can live better lives if we find clever ways to overcome these limitations. So, the most important question about AI and robots for the next decades is how humans and machines can work side by side in such a way that they perform better together than humans or machines can do alone. Even a very smart machine is still designed, built, programmed and maintained by humans. You can’t get the human out of the machine, so the responsibility rests on us.

Monday, September 17, 2018

Bekijk slimme machines als de show van een illusionist

De documentaire More human than human wil een verhaal vertellen over slimme computers en robots, maar vertelt uiteindelijk vooral een verhaal over de menselijke fantasie.



Deze recensie is verschenen De Filmkrant van juni 2018

Geïnterviewd worden terwijl een camera meekijkt, voelt voor menigeen intimiderend. Zelfs in de meest eenvoudige vorm, waarbij de interviewer zelf de camera hanteert, in plaats van een aparte cameraman, is het alsof er twee paar ogen op je gericht zijn. Stel nu dat je wordt geïnterviewd door alleen een robot, zonder dat er mensen meekijken die ook nog over je kunnen oordelen? Niet een mensachtige robot, maar een robotische camera ‑ een cambot ‑ die als een balletdanser voor je beweegt en die zelf vragen stelt? Voel je je dan meer op het gemak dan bij een menselijke interviewer? Geef je dan meer van jezelf bloot?

Deze vragen zijn het uitgangspunt van de documentaire More human than human van de Amerikaanse filmmaker Tommy Pallotta en zijn Nederlandse collega Femke Wolting. De documentaire wil in beeld brengen wat de stand van zaken is in de kunstmatige intelligentie, het slimmer maken van computers en robots, al enkele jaren een hot item. De film ging eerder dit jaar in première bij het festival South by Southwest in Austin (Texas) en verschijnt op 28 juni in Nederland.

Terwijl in More human than human onderzoekers en ingenieurs van de Universiteit van Pittsburgh de uitdaging aangaan om een cambot te bouwen, leggen de filmmakers hun oor te luister bij bouwers en onderzoekers van robots en kunstmatige intelligentie. We zien een gesprek tussen het meest geavanceerde mensachtige robothoofd ter wereld, robot Sophia, en een van haar makers: ‘Ga jij ooit dood?’ ‘Nee’, antwoordt Sophia, ‘software blijft altijd leven’. We zien een schilderende robot waarover de maker zegt: ‘Geen Van Gogh, maar wel beter dan de gemiddelde mens’. En we zien de Nederlandse zorgrobot Alice, die door haar maker Johan Hoorn een ‘in-between-machine’ wordt genoemd, iets tussen levend wezen en speelgoedpop in.

Tussen de interviews en het cambot-project door schieten flarden uit de onvermijdelijke sciencefictionfilms over robots en kunstmatige intelligentie: Frankenstein, Metropolis, The Terminator, Blade Runner, 2001 ‑ A Space Odyssey, Her. In het begin van de documentaire zegt Daniel Wilson, auteur van de sciencefiction-roman Robocalypse, dat het deze beelden zijn die ons collectieve bewustzijn over slimme machines hebben vergiftigd. Machines die tot leven komen, moorden, mensen ontvoeren en ons in de gaten houden. Uitvergrotingen van onze eigen slechte neigingen. Een ernstig geval van antropomorfisering. Dit is de bron van onze angst dat we robots en computers niet meer in de hand kunnen houden.

Dat dystopische beeld is heel eenzijdig, zegt Wilson, en om dat te doorbreken zouden we volgens hem mensen vaker moeten laten kennismaken met echte robots in plaats van fantasierobots. Met commerciële robots die nuttige dingen doen en succesvol zijn in de markt, en niet alleen met demonstratierobots zoals entertainment-robot Sophia en robot Alice, die trouwens door een mens ingefluisterd krijgt wat ze moet zeggen. Maar dat is nou precies wat ontbreekt in de film. Wat kunnen robots nou echt wel en niet, en waarom? Robots die op twee benen lopen, komen in de verste verte niet in de buurt bij de stabiliteit en de flexibiliteit waarmee mensen lopen. Trouwens, hun accu is ook binnen twee uur leeg. Een robot die gezellig aan de bar een onderhoudend gesprek met je voert? Ook in de verste verte nog niet mogelijk. De paradox is dat robots en computers meestal die dingen goed kunnen die mensen slecht kunnen, maar andersom is dat ook het geval. Voor een robot is een potje schaken veel gemakkelijker dan een huis schoonmaken.

Als zestig jaar aan ontwikkeling van computers en robots ons iets hebben geleerd, dan is het dat computers en robots de mens aanvullen en niet compleet vervangen. ‘De computer is een fiets voor de geest’, zoals Apple-oprichter Steve Jobs ooit zei. Maar de invalshoek waarbij de mens niet tegen de machine strijdt, maar met de machine samen voor een betere wereld ‑ een invalshoek die de meeste specialisten in robots en kunstmatige intelligentie kiezen ‑ ontbreekt vrijwel geheel in de film, op een man die robotische kunstarmen krijgt aangemeten na.

Wat werkelijkheid is over slimme computers en robots, is filmisch vaak niet zo interessant en datgene wat filmisch interessant is, beschrijft niet de werkelijkheid, of in ieder geval een heel verdraaide werkelijkheid. Dat wreekt zich in More human than human.

De schepper van de allereerste chatbot, Joseph Weizenbaum, waarvan trouwens ook een fragment in de film voorbij komt, vond dat we naar kunstmatige intelligentie moeten kijken als naar de show van een illusionist. We moeten beseffen dat we gefopt worden: iets wat lijkt op een mens is nog geen mens. Het verschil zit in de biologie. En net als bij illusionisten, zouden we ons volgens Weizenbaum de vraag moeten stellen hoe we precies worden gefopt.

Dat we het antwoord op die vraag in More human than human niet krijgen, maakt vooral het einde onbevredigend. De cambot is klaar voor gebruik en filmmaker Tommy Pallotta laat zich interviewen door de robot. Bij elke vraag van de robot wordt Pallotta zichtbaar ongemakkelijker. Hij raakt geïrriteerd, voelt zich onbegrepen en geeft er de brui aan: “It feels like an interrogation machine.” Een spannend stukje film, maar wel eentje die vraagt om verdieping. Waarom kan een cambot die gezichtsuitdrukkingen herkent, vragen stelt, antwoorden verwerkt en die vanuit alle standen kan filmen, toch met geen mogelijkheid een betekenisvol contact met de geïnterviewde aangaan? Genoeg wetenschappers die hier interessante antwoorden op hadden kunnen geven, maar die zitten niet in de film.

Tuesday, August 28, 2018

Growing a Mind in a Machine


A man with a stack of papers in his hands walks towards a closed cupboard. In the corner of the room, an 18-month-old boy is watching the scene from a corner of the room. The man bumps to the cupboard, takes a few steps back, tries again, and bumps against the closed doors a second time. The little boy leaves the corner, walks to the cupboard, and opens both cupboard doors; then he looks up to the man, who again walks towards the cupboard. As the boy gazes at the bookshelves, the man places the stack of papers on one of the shelves.

The video described above, titled "Experiments with altruism in children and chimps," was created during a psychological experiment by Massachusetts Institute of Technology (MIT) cognitive scientist and artificial intelligence researcher Josh Tenenbaum. He showed the video during his invited talk on "Building Machines that Learn and Think Like People" at IJCAI2018, the 27th International Joint Conference on Artificial Intelligence, held in Stockholm, Sweden, in July.

In commenting on the video, Tenenbaum said, "The little boy sees an action that he has never seen before. He can understand what's going on and interact. Think about the common sense going on in this kid's head in order to do this. If we could build robots that can do this, that would be incredible. This is still far away, but that's our aim."

Back in the early 1950s, Tenenbaum notes, computer pioneer Alan Turing thought the learning process of young children is like filling the pages of a notebook consisting of mainly blank sheets. "From developmental psychology, we now know that this idea is completely wrong," said Tenenbaum. "The starting state is much more sophisticated than we might have thought, and the learning processes are also much more sophisticated. Apart from supervised learning and reinforcement learning, which we also use in AI (artificial intelligence), children have other powerful learning mechanisms."

Read the full article on the website of the ACM.

Saturday, August 25, 2018

‘Robot verandert hoe mensen samenwerken’

Chirurgen werken anders met een operatierobot en de politie leert misdaden te voorspellen: AI heeft invloed op organisaties.

Dit artikel is gepubliceerd in NRC Handelsblad van maandag 20 augustus 2018.

Voor een socioloog heeft Marleen Huysman een ongebruikelijk grote en multidisciplinaire onderzoeksgroep om zich heen verzameld: 35 onderzoekers, waaronder bedrijfskundigen, sociologen, filosofen, antropologen, industrieel ontwerpers, ingenieurs en informatici. „We vormen een soort lab en opereren heel anders dan de meeste sociale wetenschappers”, vertelt ze in een vergaderkamer van haar onderzoeksinstituut bij de Vrije Universiteit in Amsterdam. „Als detectives rafelen we uit elkaar hoe digitale innovaties organisaties veranderen. Dat doen we op de werkvloer zelf: een soort embedded research.”

Huysman leidt het KIN Center for Digital Innovation. Ze vertelt dat ze vroeger weleens jaloers was op het lab dat haar man, natuurkundige Leo Kouwenhoven, jarenlang aan de TU Delft leidde, voor hij de overstap maakte naar Microsoft. „Vroeger werkte ik meestal in mijn eentje. Maar ik dacht: waarom zou ik ook niet zo’n onderzoeksomgeving als Leo om me heen kunnen creëren? Als je echt wilt weten wat de gevolgen zijn van een digitale innovatie in een organisatie, dan heb je een groot, multidisciplinair team nodig. Onderzoekers van artificial intelligence – AI – zijn meestal alleen bezig met wat de computer kan. Economen kijken vooral naar hoe AI banen verandert of wat de invloed is op economische ongelijkheid. Wij bestuderen het grotere plaatje.”

Lees het hele artikel op de website van NRC Handelsblad.

Wednesday, August 22, 2018

Computers are starting to outperform the average human at negotiation

When computer scientist Tim Baarslag had to negotiate the purchase of his new house, he developed an algorithm to help him. Thanks to the algorithm, he managed to buy his favorite house for only $1,500 more than the bid of the next-highest bidder.

Baarslag works at the Centrum Wiskunde & Informatica (CWI), the national research institute for mathematics and computer science in the Netherlands, where he studies how computers can help humans to negotiate better deals. He also is co-organizer of the Automated Negotiating Agents Competition (ANAC), a contest that has been held annually since 2010; this year, it took place in July during the International Joint Conference on Artificial Intelligence (IJCAI) in Stockholm, Sweden.

At IJCAI, Baarslag answered some questions for Bennie Mols.

What is the purpose of the Automated Negotiating Agents Competition?
For humans, negotiations are often very complex and stressful; think about buying a house, or negotiating about a job. What if computers can help us with this? That would be great, but then we have to know how well computers perform. With ANAC, we want in the first place to compare negotiating computers in the same domain. The competition is also a way to collect a state of the art repository of negotiating agents and their results. Finally, the competition is a way to steer the academic research.

Read the full article on the website of the ACM.